Zespół cieśni nadgarstka to ucisk nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka. Najbardziej charakterystyczne objawy to nocne drętwienie, mrowienie i ból kciuka, palca wskazującego, środkowego oraz części palca serdecznego. Mały palec zazwyczaj nie jest objęty dolegliwościami.
Objawy mogą początkowo występować tylko okresowo, ale utrzymujący się ucisk może stopniowo prowadzić do zaburzeń czucia, osłabienia chwytu i zaniku mięśni kciuka. Wyjątkiem bywają między innymi przypadki związane z ciążą, w których dolegliwości często zmniejszają się po porodzie.
Rozpoznanie zaczyna się od wywiadu i badania klinicznego. USG pozwala zobaczyć nerw oraz otaczające go struktury, a badanie przewodnictwa nerwowego, potocznie nazywane EMG, pomaga ocenić funkcję i stopień uszkodzenia nerwu.
Leczenie zależy od nasilenia choroby. Może obejmować ortezę nocną, zmianę obciążeń, fizjoterapię, wybrane zabiegi pod kontrolą USG albo operacyjne przecięcie troczka. W CRS Clinic klinice pomogliśmy ponad 5000 pacjentów z zespołem cieśni nadgarstka, a zabiegów hydrodekompresji wykonaliśmy ponad 3000.
Zespół cieśni nadgarstka to neuropatia uciskowa, w której nerw pośrodkowy jest uciskany podczas przechodzenia przez kanał nadgarstka.
Nerw pośrodkowy odpowiada między innymi za czucie w kciuku, palcu wskazującym, środkowym i części palca serdecznego. Uczestniczy także w pracy części mięśni odpowiedzialnych za ruch i precyzyjne ustawienie kciuka.
Kiedy ciśnienie w kanale wzrasta, pogarsza się funkcjonowanie nerwu. Na początku może to powodować przemijające mrowienie i drętwienie. Dłużej utrzymujący się ucisk może prowadzić do stałych zaburzeń czucia, osłabienia mięśni i pogorszenia sprawności dłoni.
Na tę samą chorobę używa się kilku nazw:
Wszystkie odnoszą się do ucisku nerwu pośrodkowego na poziomie nadgarstka.
Kanał nadgarstka to wąska przestrzeń ograniczona przez kości nadgarstka i mocne więzadło nazywane troczkiem zginaczy.
Przez kanał przebiegają:
Przestrzeń wewnątrz kanału jest ograniczona. Gdy tkanki puchną, pogrubiają się albo zmienia się ich wzajemne położenie, ciśnienie wokół nerwu może wzrosnąć.
Ucisk może być związany między innymi z obrzękiem, przeciążeniem ścięgien, zmianami hormonalnymi, chorobami metabolicznymi, stanami zapalnymi albo indywidualną budową kanału.
Nerw może być drażniony okresowo, na przykład przy silnym zgięciu nadgarstka, albo pozostawać pod stałym uciskiem. Im dłużej taki stan trwa, tym większe ryzyko pogorszenia funkcji nerwu.
Pierwszymi objawami są najczęściej drętwienie, mrowienie lub pieczenie palców, nasilające się w nocy i podczas dłuższej pracy dłonią.
Dolegliwości często pojawiają się przy:
Na początku objawy mogą szybko ustępować po zmianie pozycji ręki, rozruszaniu palców albo charakterystycznym „strzepnięciu” dłoni.
Bardzo typowe jest wybudzanie się w nocy z powodu zdrętwiałej ręki. Pacjent musi poruszyć dłonią, opuścić ją poza łóżko albo wstać, aby odzyskać czucie.
Początkowo dolegliwości bywają sporadyczne. Z czasem mogą pojawiać się również w ciągu dnia i utrzymywać się coraz dłużej.
Cieśń nadgarstka powoduje najczęściej drętwienie kciuka, palca wskazującego, środkowego oraz części palca serdecznego od strony kciuka.
Mały palec jest unerwiany głównie przez nerw łokciowy, dlatego zazwyczaj pozostaje wolny od objawów zespołu cieśni nadgarstka.
Rozkład dolegliwości nie zawsze jest jednak książkowy. Pacjenci mogą odczuwać ból całej dłoni, nadgarstka, a czasami także przedramienia.
Drętwienie małego palca lub łokciowej części palca serdecznego może wskazywać na ucisk nerwu łokciowego. Objawy biegnące od szyi przez ramię do dłoni mogą natomiast pochodzić z kręgosłupa szyjnego.
Dlatego rozmieszczenie drętwienia jest ważną wskazówką, ale nie wystarcza do samodzielnego rozpoznania choroby.
Dokładnie opisaliśmy najczęstsze przyczyny drętwienia rąk na stronie:
[Drętwienie rąk - przyczyny i leczenie]
Objawy mogą przechodzić od sporadycznego mrowienia do stałych zaburzeń czucia i osłabienia mięśni dłoni.
Przebieg nie jest identyczny u każdego pacjenta, ale często obejmuje kilka charakterystycznych etapów.
Dolegliwości pojawiają się głównie w nocy albo podczas wykonywania określonych czynności. Ustępują po zmianie pozycji ręki.
Mrowienie zaczyna występować podczas trzymania przedmiotów, prowadzenia samochodu lub pracy dłonią. Pacjent częściej przerywa czynność, aby rozruszać rękę.
Trudniej rozpoznać drobny przedmiot bez patrzenia, zapiąć guzik, nawlec igłę albo podnieść monetę. Opuszki palców mogą wydawać się stale zdrętwiałe.
Przedmioty zaczynają wypadać z ręki. Pacjent ma trudność z odkręceniem butelki, utrzymaniem kubka albo wykonywaniem precyzyjnych ruchów kciuka.
W zaawansowanej postaci mięśnie u nasady kciuka stają się wyraźnie mniejsze. Może to oznaczać długotrwałe i poważne uszkodzenie nerwu.
Nie każdy pacjent przechodzi wszystkie etapy w tym samym tempie. Objawy mogą przez pewien czas słabnąć i ponownie wracać, ale utrzymujących się zaburzeń czucia lub osłabienia dłoni nie należy ignorować.
Zespół cieśni nadgarstka opisuje się najczęściej jako łagodny, umiarkowany albo zaawansowany na podstawie objawów, badania dłoni i wyników dodatkowych badań.
Objawy pojawiają się okresowo, zwykle w nocy lub podczas określonych czynności. Nie ma stałego osłabienia czucia ani wyraźnej utraty siły mięśni.
Dolegliwości występują częściej, także w ciągu dnia. Mogą pojawić się stałe zaburzenia czucia, problemy z precyzją i osłabienie chwytu.
Objawy są trwałe. Pacjent może mieć wyraźnie osłabione czucie, problemy z ruchem kciuka oraz zanik mięśni kłębu.
Stopnia choroby nie ustala się wyłącznie na podstawie jednego pomiaru w USG. Lekarz łączy informacje z wywiadu, badania klinicznego, obrazu nerwu oraz gdy jest to potrzebne, z badania przewodnictwa nerwowego.
Od stopnia zaawansowania zależy dobór leczenia i pilność postępowania.
Zespół cieśni nadgarstka rozwija się, gdy ciśnienie wokół nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka staje się zbyt duże.
Nie zawsze da się wskazać jedną konkretną przyczynę. Na ryzyko mogą wpływać zarówno warunki anatomiczne, jak i choroby ogólne oraz sposób obciążania dłoni.
Do czynników ryzyka należą między innymi:
Praca przy komputerze może nasilać istniejące objawy, zwłaszcza gdy nadgarstek przez wiele godzin pozostaje zgięty albo oparty o twardą krawędź. Sama praca biurowa nie tłumaczy jednak wszystkich przypadków cieśni.
Największe znaczenie zawodowe ma zwykle połączenie powtarzalności, dużej siły chwytu, niekorzystnego ustawienia nadgarstka i drgań.
Słabe mięśnie barków lub nieprawidłowa postawa nie są bezpośrednią przyczyną ucisku nerwu w kanale nadgarstka.
Mogą jednak wpływać na sposób używania całej kończyny, nasilenie przeciążeń i odczuwanie objawów. Problem w odcinku szyjnym może również występować jednocześnie z cieśnią nadgarstka.
Dlatego podczas badania warto ocenić nie tylko dłoń, ale także łokieć, bark i kręgosłup szyjny. Nie oznacza to jednak, że każdą cieśń można wyleczyć samą korektą postawy lub wzmocnieniem obręczy barkowej.
Jeżeli nerw jest wyraźnie uciskany w kanale nadgarstka, leczenie musi uwzględniać ten konkretny problem.
Cieśń nadgarstka w ciąży jest najczęściej związana z obrzękiem i zatrzymywaniem płynów, które zwiększają ciśnienie w kanale nadgarstka.
Objawy często nasilają się w drugim lub trzecim trymestrze i mogą dotyczyć obu rąk.
Najczęstsze dolegliwości to:
Leczenie zwykle rozpoczyna się od metod bezpiecznych w ciąży:
U wielu kobiet objawy stopniowo zmniejszają się po porodzie, gdy ustępuje obrzęk. Nie dzieje się tak jednak w każdym przypadku.
Jeśli drętwienie jest stałe, siła dłoni wyraźnie się pogarsza albo dolegliwości utrzymują się po porodzie, warto skonsultować się z lekarzem.
Zespół cieśni nadgarstka może zostać uznany za chorobę zawodową, jeśli istnieje odpowiednio udokumentowany związek pomiędzy chorobą a narażeniem występującym w pracy.
Znaczenie mogą mieć między innymi:
Samo wykonywanie pracy biurowej lub korzystanie z komputera nie oznacza automatycznie, że choroba zostanie uznana za zawodową. Potrzebna jest ocena rzeczywistego narażenia, dokumentacja medyczna i przeprowadzenie odpowiedniej procedury.
[Czy cieśń nadgarstka to choroba zawodowa - prawdy i mity]
Cieśń nadgarstka powoduje ucisk nerwu w nadgarstku, natomiast dyskopatia szyjna lub radikulopatia dotyczą nerwów wychodzących z kręgosłupa.
Objawy mogą się częściowo nakładać, dlatego sam opis dolegliwości nie zawsze pozwala na pewne rozpoznanie.
| Cecha | Cieśń nadgarstka | Problem z kręgosłupem szyjnym |
|---|---|---|
| Typowy obszar drętwienia | kciuk, palec wskazujący, środkowy i część serdecznego | zależy od uciskanego korzenia nerwowego |
| Mały palec | zwykle bez objawów | może drętwieć w określonych zespołach |
| Nasilenie w nocy | bardzo częste | możliwe, ale mniej charakterystyczne |
| Ból karku | nie jest typowym objawem cieśni | często występuje |
| Promieniowanie od szyi do ręki | nietypowe | częste |
| Osłabienie chwytu | możliwe | również możliwe |
| Wpływ ruchów szyi | zwykle niewielki | może nasilać objawy |
U części pacjentów oba problemy występują jednocześnie. Tę sytuację określa się czasem jako podwójny ucisk nerwu.
Dlatego w naszej klinice podczas konsultacji oceniamy nie tylko nadgarstek, ale również przebieg objawów i funkcję całej kończyny.
[Cieśń nadgarstka czy dyskopatia szyjna?]
Rozpoznanie rozpoczyna się od dokładnego wywiadu i badania klinicznego, a USG oraz badania przewodnictwa nerwowego są dobierane zależnie od sytuacji.
Lekarz pyta między innymi:
Podczas badania ocenia czucie, siłę mięśni kciuka, precyzję ruchów oraz reakcję na testy prowokacyjne.
Dokładnie o diagnostyce, testach i rozpoznaniu cieśni nadgarstka opisaliśmy na stronie:
Diagnostyka cieśni nadgarstka - zobacz czy masz zespół cieśni nadgarstka
USG pozwala zobaczyć nerw pośrodkowy, jego kształt, wielkość oraz struktury mogące wywoływać ucisk.
W badaniu możemy ocenić:
USG jest również potrzebne podczas zabiegów sonochirurgicznych, ponieważ lekarz obserwuje położenie końcówki igły i sąsiednie struktury w czasie rzeczywistym.
Samo USG nie zawsze odpowiada jednak na wszystkie pytania dotyczące funkcji nerwu.
Badanie przewodnictwa nerwowego pomaga potwierdzić neuropatię, ocenić jej nasilenie i odróżnić cieśń od innych uszkodzeń nerwów.
Potocznie całe badanie nazywa się EMG, chociaż w diagnostyce cieśni szczególnie ważna jest elektroneurografia, czyli ocena szybkości i jakości przewodzenia impulsów.
Badanie może być szczególnie przydatne, gdy:
Nie każdy pacjent z typowymi objawami musi mieć wykonane wszystkie dostępne badania. Zakres diagnostyki ustala lekarz.
Leczenie dobieramy do nasilenia objawów, stanu nerwu, czasu trwania choroby i potrzeb pacjenta.
Nie istnieje jedna metoda odpowiednia dla wszystkich. Postępowanie może obejmować zmianę obciążeń, ortezę, rehabilitację, iniekcję lub zabieg małoinwazyjny, a w przypadkach zaawansowanych operacyjne odbarczenie nerwu.
| Sytuacja kliniczna | Najczęściej rozważane postępowanie | Cel leczenia |
|---|---|---|
| Łagodne i okresowe objawy | orteza nocna, zmiana obciążeń, rehabilitacja | ograniczenie drażnienia nerwu i zmniejszenie objawów |
| Utrzymujące się objawy bez zaniku mięśni | leczenie zachowawcze lub zabieg pod kontrolą USG | zmniejszenie ucisku i poprawa funkcji |
| Codzienne zaburzenia czucia lub osłabienie | dokładna diagnostyka i kwalifikacja do zabiegu | ochrona nerwu przed dalszym uszkodzeniem |
| Zanik mięśni lub znaczne uszkodzenie nerwu | najczęściej leczenie operacyjne | trwałe zwiększenie przestrzeni dla nerwu |
Metody te nie konkurują ze sobą. Każda ma swoje miejsce na określonym etapie choroby.
W naszej klinice konsultację, badanie USG i kwalifikację prowadzi jeden lekarz. Dzięki temu pacjent od razu otrzymuje plan dopasowany do stopnia zaawansowania problemu.
Orteza utrzymująca nadgarstek w neutralnej pozycji może zmniejszyć nocne drętwienie i mrowienie, szczególnie we wczesnej postaci choroby.
Podczas snu wiele osób nieświadomie zgina nadgarstki. Takie ustawienie zwiększa ciśnienie w kanale i nasila objawy.
Dobrze dobrana orteza powinna:
Orteza może łagodzić objawy, ale nie zawsze usuwa przyczynę ucisku. Jeżeli mimo jej stosowania drętwienie powraca albo narasta, potrzebna jest ponowna ocena nerwu.
Rehabilitacja może zmniejszyć lub wyeliminować objawy w łagodnych przypadkach, ale nie zastąpi odbarczenia nerwu, jeśli ucisk jest zaawansowany.
Program może obejmować:
Ćwiczenia nie powinny wywoływać narastającego drętwienia ani utrzymującego się bólu.
Jeżeli w badaniu stwierdzamy stałe zaburzenia czucia, osłabienie mięśni lub wyraźne uszkodzenie nerwu, sama rehabilitacja może być niewystarczająca.
[Ćwiczenia na cieśń nadgarstka]
Hydrodekompresja polega na podaniu płynu wokół nerwu pośrodkowego pod stałą kontrolą USG.
Lekarz wprowadza cienką igłę w bezpośrednie sąsiedztwo nerwu i obserwuje jej położenie na monitorze. Podawany płyn oddziela nerw od przylegających tkanek i poprawia przestrzeń wokół niego.
Celem zabiegu jest:
Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym i nie wymaga chirurgicznego nacięcia skóry.
Hydrodekompresja może być rozważana u wybranych pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zespołem cieśni nadgarstka. Nie jest automatycznym zamiennikiem operacji i nie powinna być wykonywana bez wcześniejszej kwalifikacji.
Aktualne wyniki badań naukowych są bardzo obiecujące, ale efekt i jego trwałość mogą różnić się pomiędzy pacjentami.
W naszej klinice wykonaliśmy ponad 3000 zabiegów hydrodekompresji.
[Hydrodekompresja cieśni nadgarstka]
Operacja jest najczęściej potrzebna przy zaawansowanym uszkodzeniu nerwu, zaniku mięśni albo braku wystarczającej poprawy po leczeniu nieoperacyjnym.
Zabieg polega na przecięciu troczka zginaczy, dzięki czemu zwiększa się przestrzeń w kanale nadgarstka i zmniejsza ucisk na nerw.
Wskazaniem mogą być między innymi:
Operacja może być wykonywana metodą otwartą albo endoskopową. Wybór zależy od doświadczenia chirurga, anatomii pacjenta i dostępności danej techniki.
Im dłużej utrzymuje się ciężkie uszkodzenie nerwu, tym mniej przewidywalny może być pełny powrót czucia i siły po zabiegu. Dlatego przy zanikach mięśni nie warto przez kolejne miesiące odkładać kwalifikacji operacyjnej.
[Operacja cieśni nadgarstka w Warszawie]
Doraźnie mogą pomóc neutralne ustawienie nadgarstka, orteza nocna, przerwy w pracy i ograniczenie czynności wyraźnie nasilających objawy.
Warto:
Okłady, masaże i ćwiczenia z internetu mogą czasem przynieść chwilową ulgę, ale nie powinny zastępować diagnozy.
Szczególnie ostrożnie należy podchodzić do intensywnego rozciągania i mocnego uciskania okolicy kanału nadgarstka. Jeśli ćwiczenie nasila mrowienie, nie należy go kontynuować bez konsultacji.
Objawy mogą okresowo słabnąć, ale utrzymującego się ucisku nerwu nie warto pozostawiać bez oceny.
Przejściowa poprawa może wystąpić po zmniejszeniu obciążeń, zmianie pozycji nadgarstka albo ustąpieniu obrzęku.
Częściej samoistnie ustępują objawy związane z ciążą lub krótkotrwałym zatrzymywaniem płynów. W innych przypadkach dolegliwości mogą wracać i stopniowo się nasilać.
Nie należy zakładać, że choroba zawsze sama zniknie, szczególnie gdy:
W takich sytuacjach czas działa na niekorzyść nerwu.
Długotrwały ucisk może prowadzić do trwałego pogorszenia czucia, osłabienia dłoni i zaniku mięśni kciuka.
Nieleczona lub niewłaściwie leczona choroba może powodować:
Nie oznacza to, że każdy łagodny przypadek szybko doprowadzi do trwałych zmian. Objawy mogą rozwijać się w różnym tempie.
Stałe zaburzenia czucia i utrata siły są jednak sygnałem, że nie należy dłużej odkładać diagnostyki.
Konsultacja jest wskazana, gdy drętwienie regularnie wraca, budzi w nocy albo zaczyna utrudniać codzienne funkcjonowanie.
Warto umówić wizytę, jeśli:
Pilniejszej oceny wymagają stałe zaburzenia czucia, postępujące osłabienie kciuka oraz widoczny zanik mięśni.
Nie należy długo czekać, jeśli:
Z cieśnią nadgarstka można zgłosić się do ortopedy, chirurga ręki, neurologa albo lekarza zajmującego się neuropatiami uciskowymi.
Ważne jest, żeby specjalista miał doświadczenie w diagnozowaniu i leczeniu tego schorzenia oraz żeby potrafił:
W CRS Clinic konsultacja łączy badanie kliniczne z USG nerwu pośrodkowego. Stosujemy zasadę „jeden specjalista - jedna wizyta”: lekarz bada, wykonuje USG i ustala dalszy plan podczas jednej konsultacji.
Rejestracja pod numerem telefonu: +48 516 167 506
W naszej klinice zapewniamy pełną ścieżkę leczenia - od diagnostyki i rehabilitacji po hydrodekompresję oraz operację.
W CRS Clinic:
Nie każda osoba z drętwieniem dłoni potrzebuje zabiegu. Równie ważne jest rozpoznanie pacjentów, którym wystarczy leczenie zachowawcze, oraz tych, u których dalsze odkładanie operacji może prowadzić do nieodwracalnych zmian.
Sprawdź opinię pacjentów CRS Clinic po leczeniu cieśni nadgarstka:
[Historie leczenia cieśni nadgarstka]
Zespół cieśni nadgarstka to ucisk nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka. Powoduje drętwienie, mrowienie, ból oraz w bardziej zaawansowanych przypadkach osłabienie dłoni.
Najczęściej drętwieją kciuk, palec wskazujący, środkowy i część palca serdecznego. Mały palec zwykle nie jest objęty objawami, ponieważ unerwia go głównie inny nerw.
Objawy mogą okresowo się zmniejszać, ale trwałego lub nawracającego ucisku nie warto pozostawiać bez diagnostyki. Cieśń związana z ciążą często ustępuje po porodzie, natomiast w pozostałych przypadkach dolegliwości mogą stopniowo narastać.
Możesz zwrócić uwagę na nocne drętwienie pierwszych trzech lub czterech palców, potrzebę strzepywania ręki i osłabienie chwytu. Domowe testy nie potwierdzają jednak rozpoznania i nie zastępują badania lekarskiego.
Podstawą jest wywiad i badanie kliniczne. USG pokazuje wygląd nerwu i otaczających tkanek, natomiast badanie przewodnictwa nerwowego pomaga ocenić funkcję nerwu i nasilenie neuropatii.
USG jest bardzo pomocne, ale wynik powinien być oceniany razem z objawami i badaniem klinicznym. W przypadkach nietypowych lub zaawansowanych potrzebne może być dodatkowo badanie przewodnictwa nerwowego.
Nie każdy pacjent musi mieć EMG przed rozpoczęciem leczenia. Badanie jest szczególnie przydatne przy nietypowych objawach, osłabieniu mięśni, podejrzeniu zaawansowanego uszkodzenia albo kwalifikacji operacyjnej.
Najczęściej mówi się o postaci łagodnej, umiarkowanej i zaawansowanej. Stopień ocenia się na podstawie objawów, badania siły i czucia, wyglądu nerwu oraz jeśli jest potrzebne, badania przewodnictwa.
W wielu łagodnych i umiarkowanych przypadkach można uzyskać poprawę bez klasycznej operacji. Zastosowanie mogą mieć orteza, zmiana obciążeń, rehabilitacja oraz u wybranych pacjentów zabieg pod kontrolą USG. Nie można jednak zagwarantować uniknięcia operacji każdej osobie.
Pomoc zależy od stopnia zaawansowania choroby. Doraźnie stosuje się ortezę nocną i zmianę obciążeń. W wybranych przypadkach pomocna jest rehabilitacja lub hydrodekompresja, a przy zaawansowanym ucisku potrzebna może być operacja.
Hydrodekompresja może być alternatywą dla wybranych pacjentów, ale nie zastępuje operacji w bardzo zaawansowanej cieśni. O kwalifikacji decyduje lekarz po badaniu i ocenie nerwu.
Operację rozważa się przy stałych zaburzeniach czucia, osłabieniu mięśni, zanikach kłębu kciuka, znacznym uszkodzeniu nerwu albo braku poprawy po leczeniu zachowawczym.
Cieśń nadgarstka może zostać uznana za chorobę zawodową, jeśli zostanie potwierdzony związek z odpowiednim narażeniem w miejscu pracy. Sama praca przy komputerze nie oznacza automatycznie spełnienia warunków.
U wielu kobiet objawy stopniowo zmniejszają się po porodzie wraz z ustępowaniem obrzęku. Jeśli jednak drętwienie lub osłabienie utrzymuje się, warto skontrolować nerw.
Długotrwały ucisk może prowadzić do trwałego pogorszenia czucia, osłabienia chwytu i zaniku mięśni kciuka. W zaawansowanym stadium pełna regeneracja nerwu może nie być możliwa.
Można zgłosić się do ortopedy, chirurga ręki albo neurologa zajmującego się neuropatiami uciskowymi. W CRS Clinic podczas jednej wizyty przeprowadzamy badanie kliniczne, USG i kwalifikację do dalszego leczenia.
Wieloletnie doświadczenie ortopedy chirurga zdobywał w Klinice Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu Uniwersytetu Medycznego w Warszawie.
Od kilku lat specjalizuje się w sonochirurgicznym, mało inwazyjnym leczeniu stawów kończyny górnej. Szczególnym obszarem zainteresowania jest nieoperacyjne leczenie zespołu cieśni nadgarstka i stosowanie zabiegu hydrodekompresji. W codziennej praktyce szeroko wykorzystuje swoje bogate doświadczenie w diagnozowaniu ultrasonograficznym (USG) oraz wykorzystaniu aparatury USG w leczeniu nieoperacyjnym.
Kwalifikuje Pacjentów do zabiegów hydrodekompresji i przeprowadza leczenie.
W CRS Clinic stosuje zasadę “jeden specjalista - jedna wizyta” - w czasie jednej konsultacji przeprowadza badanie kliniczne, diagnostykę USG oraz leczenie sonochirurgiczne.
Ściśle współpracuje z zespołem fizjoterapeutycznym zapewniając Pacjentowi kompleksową opiekę.
Już na wczesnym etapie szkolenia specjalizacyjnego zainteresował się chirurgią ręki, która stała się obszarem jego wyjątkowych kompetencji.
Podczas praktyki klinicznej zdobył szerokie doświadczenie w leczeniu schorzeń kończyny górnej.
Jako jeden z nielicznych specjalistów w Polsce wykonuje zabieg fasciotomii igłowej u Pacjentów z chorobą/ przykurczem Dupuytrena.
Wykonuje m.in. operacje:
Ukończył studia na II Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. Jest pracownikiem naukowym Kliniki Ortopedycznej I Wydziału Lekarskiego WUM, szkoli studentów i lekarzy, jest autorem publikacji w czasopismach naukowych i doniesień konferencyjnych.
Specjalizuje się w pracy z pacjentami ortopedycznymi. W obszarze jego szczególnych zainteresowań leży praca z Pacjentami z problemami przeciążeniowymi stawów i tkanek miękkich. Ściśle współpracuje z ortopedami wykonującymi zabiegi sonochirurgiczne.
Metodykę pracy opiera na diagnozowaniu tzw. taśm anatomicznych, równoważeniu napięć mięśniowo-powięziowych poprawiając mechanikę pracy stawów. Takie podejście skutkuje szybkim uwolnieniem od bólu oraz poprawą wzorca ruchu i postawy całego ciała.
Jest doświadczonym i certyfikowanym terapeutą metody Integracji Strukturalnej. Pracuje wykorzystując techniki masażu głębokiego, ćwiczenia stabilizacji, poprawę wzorców ruchu oraz funkcji oddechowej uwzględniając czynnik psychosomatyczny w procesie leczenia.
Ma również bogate doświadczenie w pracy z młodszymi Pacjentami nad poprawą postawy ciała.
Magister Fizjoterapii, absolwent Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Certyfikowany terapeuta Integracji Strukturalnej według koncepcji Anatomy Trains (KMI).
