Choroba Dupuytrena to przewlekłe schorzenie rozcięgna dłoniowego, czyli warstwy tkanki łącznej znajdującej się tuż pod skórą wewnętrznej strony dłoni. W przebiegu choroby tkanka stopniowo grubieje i się kurczy, tworząc guzki oraz pasma, które mogą ściągać palce w kierunku dłoni.
Początkowo zmiana może mieć postać niewielkiego zgrubienia pod skórą i nie wpływać na ruch palców. Z czasem może jednak powstać twarde pasmo, które stopniowo utrudnia pełne wyprostowanie palca.
W gabinetach i literaturze można spotkać kilka określeń tego samego problemu:
Schorzenie dotyczy przede wszystkim rozcięgna dłoniowego. Nie jest chorobą samego stawu ani ścięgien zginaczy palców, chociaż końcowy efekt w postaci zgiętego palca może sugerować problem z tymi strukturami.
W Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-10 choroba Dupuytrena figuruje pod kodem M72.0.
Guzki Dupuytrena to twarde, wyczuwalne zgrubienia znajdujące się bezpośrednio pod skórą wewnętrznej strony dłoni. Najczęściej pojawiają się w okolicy podstawy palca serdecznego lub małego, mniej więcej na wysokości fałdu dłoniowego.
W dotyku przypominają niewielkie, twarde grudki znajdujące się pod skórą. Zwykle nie bolą, chociaż we wcześniejszej fazie choroby mogą być tkliwe przy mocniejszym ucisku.
Charakterystycznie może zmieniać się również skóra znajdująca się nad guzkiem. Bywa:
To jeden z elementów odróżniających zmianę Dupuytrena od zwykłego zgrubienia skóry, odcisku czy pozostałości po urazie.
Z czasem pojedynczy guzek może przechodzić w twarde pasmo ciągnące się w kierunku palca. To właśnie skracające się pasmo zaczyna ograniczać możliwość jego pełnego wyprostowania.
Pierwszym objawem choroby Dupuytrena jest najczęściej twardy, niebolesny guzek pod skórą dłoni. Dopiero w późniejszym okresie mogą pojawić się wyczuwalne pasma, napięcie oraz stopniowe ograniczenie wyprostu palca.
Najczęstsze objawy choroby Dupuytrena to:
Objawy zwykle rozwijają się powoli - przez miesiące, a niekiedy nawet przez lata.
Z tego powodu początki choroby łatwo przeoczyć. Wielu pacjentów zauważa problem dopiero wtedy, gdy zgięty palec zaczyna zahaczać o kieszeń, przeszkadzać przy zakładaniu rękawiczki albo uniemożliwia płaskie położenie dłoni.
Choroba Dupuytrena najczęściej obejmuje palec serdeczny i mały. Rzadziej zmiany dotyczą palca środkowego, a najrzadziej kciuka i palca wskazującego. Przykurcz może występować tylko w jednym palcu, ale u części osób pasma obejmują kilka palców jednocześnie.
Choroba może również pojawić się:
Dlatego zakres zmian zawsze ocenia lekarz podczas badania ręki. Ma to znaczenie nie tylko dla rozpoznania, ale również dla późniejszego wyboru sposobu leczenia.
Choroba Dupuytrena zazwyczaj nie powoduje silnego bólu. Głównym problemem jest stopniowo narastający przykurcz, który utrudnia wyprostowanie palca i wykonywanie codziennych czynności.
We wcześniejszym stadium guzek może być czasami tkliwy przy ucisku lub powodować uczucie miejscowego napięcia.
Silny, stały ból dłoni nie jest jednak typowym objawem choroby Dupuytrena.
Jeżeli dłoń wyraźnie boli, szczególnie gdy bólowi towarzyszą inne objawy, warto skonsultować ją z lekarzem. W tej samej okolicy mogą występować również inne schorzenia ręki, które wymagają odmiennego postępowania.
Choroba Dupuytrena rozwija się zwykle stopniowo - od niewielkiego guzka pod skórą do pasma, które może doprowadzić do trwałego przykurczu palca. Cały proces może trwać miesiące lub lata, a jego tempo jest bardzo indywidualne.
W uproszczeniu rozwój choroby można podzielić na cztery etapy:
Nie u każdego pacjenta choroba przechodzi przez wszystkie te etapy. U części osób zmiany zatrzymują się na niewielkim guzku i przez wiele lat nie postępują. U innych przykurcz stopniowo narasta. Dlatego moment rozpoczęcia leczenia ustala się indywidualnie po ocenie dłoni i wpływu choroby na jej funkcję.
Dokładna przyczyna choroby Dupuytrena nie jest w pełni poznana. Wiadomo, że w jej przebiegu dochodzi do przebudowy tkanki łącznej rozcięgna dłoniowego, natomiast nie istnieje jeden czynnik odpowiedzialny za rozwój choroby.
Znane są natomiast czynniki zwiększające prawdopodobieństwo jej wystąpienia.
| Czynnik ryzyka | Na czym polega |
|---|---|
| Wiek | choroba częściej pojawia się w starszym wieku |
| Płeć | częściej chorują mężczyźni |
| Predyspozycje genetyczne | choroba bywa rodzinna, a występowanie jej u bliskich zwiększa ryzyko |
| Cukrzyca i zaburzenia metaboliczne | częściej współistnieją z chorobą Dupuytrena |
| Częste mikrourazy dłoni | praca fizyczna i powtarzające się urazy mogą sprzyjać zmianom |
| Palenie i alkohol | statystycznie częściej współwystępują z chorobą |
| Niektóre leki przeciwpadaczkowe | wiązane są ze zwiększonym prawdopodobieństwem wystąpienia choroby |
Sama obecność któregoś z tych czynników nie oznacza, że choroba na pewno się rozwinie.
Ma jednak znaczenie szczególnie wtedy, gdy na dłoni pojawia się charakterystyczny guzek lub rozpoczyna się ograniczenie wyprostu palca.
Choroba Dupuytrena może występować rodzinnie, a predyspozycje genetyczne należą do najważniejszych znanych czynników ryzyka. Jeżeli chorowali rodzice lub rodzeństwo, prawdopodobieństwo wystąpienia zmian jest większe.
Nie oznacza to jednak prostego dziedziczenia, w którym każda osoba z obciążeniem rodzinnym zachoruje. Część osób mających przypadki Dupuytrena w rodzinie nigdy nie rozwinie przykurczu.
Informacja o rodzinnych zachorowaniach jest jednak praktycznie przydatna. W takiej sytuacji warto zwracać uwagę na pojawienie się:
Wczesna konsultacja pozwala ocenić, czy zmiana rzeczywiście odpowiada chorobie Dupuytrena i na jakim znajduje się etapie.
Choroba Dupuytrena zaczyna realnie przeszkadzać wtedy, gdy przykurcz uniemożliwia pełne wyprostowanie palca. Początkowo ograniczenia mogą wydawać się niewielkie, ale wraz z postępem choroby wpływają na coraz więcej codziennych czynności.
Pacjenci często zauważają problem podczas:
To właśnie pogorszenie funkcji ręki jest jednym z najczęstszych powodów zgłoszenia się do lekarza.
Nie zawsze wielkość guzka decyduje więc o znaczeniu choroby. Dla pacjenta ważniejsze jest to, czy przykurcz zaczyna ograniczać normalne używanie ręki.
Chorobę Dupuytrena rozpoznaje się przede wszystkim na podstawie badania klinicznego dłoni. Lekarz ogląda rękę, bada guzki i pasma pod skórą oraz sprawdza, w jakim stopniu możliwe jest wyprostowanie poszczególnych palców.
Obraz choroby jest zwykle na tyle charakterystyczny, że do postawienia rozpoznania nie potrzeba dodatkowych badań obrazowych.
Podczas wizyty lekarz ocenia między innymi:
Prostą wskazówką, którą można zauważyć samodzielnie, jest trudność z położeniem całej dłoni płasko na stole. Jeżeli jeden lub kilka palców nie może swobodnie przylegać do blatu z powodu utrwalonego zgięcia, warto skonsultować rękę ze specjalistą.
Chorobą Dupuytrena zajmuje się ortopeda, najlepiej lekarz zajmujący się na co dzień chirurgią ręki.
Nie. Powstałe w przebiegu choroby Dupuytrena pasma i utrwalony przykurcz nie cofają się samoistnie.
Nie oznacza to jednak, że każda niewielka zmiana będzie szybko postępować. U części osób choroba zatrzymuje się na wczesnym etapie. Guzek pozostaje przez wiele lat, ale nie dochodzi do wyraźnego przykurczu. Zmiana może więc przestać postępować, ale nie znika sama.
Maści, rozciąganie ani ćwiczenia nie rozpuszczają utworzonego pasma.
Do specjalisty szczególnie warto zgłosić się wtedy, gdy oprócz guzka pojawia się:
Leczenie choroby Dupuytrena polega na przerwaniu lub usunięciu pasma odpowiedzialnego za przykurcz palca. Można zrobić to małoinwazyjnie przez skórę za pomocą fasciotomii igłowej albo podczas klasycznej operacji otwartej.
Nie każdy guzek Dupuytrena wymaga od razu zabiegu. Decyzja o leczeniu zależy przede wszystkim od stopnia przykurczu, przebiegu zmian oraz tego, jak bardzo ograniczają one codzienną funkcję ręki.
W CRS Clinic wykonujemy fasciotomię igłową w znieczuleniu miejscowym, bez klasycznego nacinania dłoni i bez pobytu w szpitalu. O tym, czy pacjent kwalifikuje się do leczenia przezskórnego, decyduje lekarz po zbadaniu ręki.
Szczegółowo opisujemy wszystkie możliwości, przebieg zabiegu, kwalifikację, koszt oraz powrót do sprawności w osobnym poradniku: leczenie choroby Dupuytrena.
Choroba Dupuytrena to przewlekłe schorzenie rozcięgna dłoniowego, czyli tkanki łącznej znajdującej się pod skórą dłoni. Tkanka stopniowo grubieje i kurczy się, tworząc guzki oraz pasma, które mogą ściągać palce. Chorobę określa się również jako przykurcz lub kontrakturę Dupuytrena.
Najczęściej pierwszym objawem jest twardy, niebolesny guzek pod skórą dłoni, zwykle w okolicy palca serdecznego lub małego. Z czasem może pojawić się wyczuwalne pasmo, napięcie skóry i stopniowa trudność z pełnym wyprostowaniem palca.
Są to twarde zgrubienia znajdujące się pod skórą wewnętrznej strony dłoni, zwykle w okolicy fałdu dłoniowego. Skóra nad nimi może być wciągnięta lub pomarszczona. Guzki najczęściej nie bolą, choć czasem bywają tkliwe przy ucisku.
Zwykle nie. Najważniejszym problemem jest przykurcz ograniczający wyprost palca. Guzek może być czasami tkliwy, ale silny i stały ból nie jest typowym objawem choroby Dupuytrena.
Najczęściej zmiany dotyczą palca serdecznego i małego. Rzadziej zajęty jest palec środkowy, a najrzadziej kciuk i palec wskazujący. Choroba może występować w jednej lub obu dłoniach.
Może występować rodzinnie, a predyspozycje genetyczne są jednym z najważniejszych znanych czynników ryzyka. Choroba u rodzica lub rodzeństwa zwiększa prawdopodobieństwo jej rozwoju, ale nie oznacza, że dana osoba na pewno zachoruje.
Tempo jest bardzo indywidualne. U części osób zmiana pozostaje przez wiele lat na etapie niewielkiego guzka. U innych w ciągu miesięcy lub lat stopniowo tworzy się pasmo i narasta przykurcz palca.
Nie. Powstałe pasma i przykurcz nie znikają samoistnie. Choroba może zatrzymać się na wczesnym etapie i przestać postępować, ale istniejące zmiany nie cofają się same.
Choroba Dupuytrena figuruje w klasyfikacji ICD-10 pod kodem M72.0. Kod ten obejmuje włókniakowatość rozcięgna dłoniowego.
Najlepiej zgłosić się do ortopedy zajmującego się chirurgią ręki. Rozpoznanie opiera się głównie na badaniu dłoni, dlatego podczas pierwszej konsultacji lekarz może zwykle ocenić stopień zaawansowania zmian i omówić dalsze postępowanie.
Już na wczesnym etapie szkolenia specjalizacyjnego zainteresował się chirurgią ręki, która stała się obszarem jego wyjątkowych kompetencji.
Podczas praktyki klinicznej zdobył szerokie doświadczenie w leczeniu schorzeń kończyny górnej.
Jako jeden z nielicznych specjalistów w Polsce wykonuje zabieg fasciotomii igłowej u Pacjentów z chorobą/ przykurczem Dupuytrena.
Wykonuje m.in. operacje:
Ukończył studia na II Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. Jest pracownikiem naukowym Kliniki Ortopedycznej I Wydziału Lekarskiego WUM, szkoli studentów i lekarzy, jest autorem publikacji w czasopismach naukowych i doniesień konferencyjnych.
W CRS Clinic wykonuje operacje: cieśni nadgarstka, palca zatrzaskującego i choroby de Quervaina jak i wykonuje nieoperacyjny zabieg fasciotomii igłowej w leczeniu choroby Dupuytrena.
Twoja wiadomość dotarła do naszej rejestracji.
Oddzwonimy tak szybko, jak to możliwe.
