7 stycznia 2026
Operacja biodra: kiedy jest konieczna, jak przebiega i ile trwa powrót do sprawności?
Koksartroza biodra to choroba zwyrodnieniowa, w której stopniowo dochodzi do uszkodzenia chrząstki i innych struktur stawu biodrowego. Najczęściej powoduje ból w pachwinie, sztywność oraz coraz większą trudność z chodzeniem, zakładaniem skarpetek, wsiadaniem do samochodu i wykonywaniem innych codziennych czynności.
Zmian zwyrodnieniowych nie można całkowicie cofnąć, ale można zmniejszać ból i przez wiele lat utrzymywać sprawność. Leczenie obejmuje przede wszystkim edukację, odpowiednio dobraną aktywność, fizjoterapię, kontrolę masy ciała, leki, wybrane iniekcje oraz zabiegi ukierunkowane na przewodzenie bólu.
Endoprotezę rozważa się wtedy, gdy ból i ograniczenie sprawności są znaczne, a dobrze prowadzone leczenie zachowawcze nie zapewnia wystarczającej poprawy. Decyzji o operacji nie podejmuje się wyłącznie na podstawie zdjęcia RTG.
Koksartroza, nazywana również coxartrozą, to choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego. W jej przebiegu dochodzi nie tylko do stopniowego uszkodzenia chrząstki, ale również do zmian w kości podchrzęstnej, błonie maziowej, torebce stawowej i otaczających staw mięśniach.
Staw biodrowy składa się z kulistej głowy kości udowej oraz panewki znajdującej się w miednicy. Ich powierzchnie pokrywa gładka chrząstka, która zmniejsza tarcie i pozwala na płynny ruch.
W przebiegu koksartrozy chrząstka stopniowo traci swoje właściwości. Staje się nierówna, cieńsza i gorzej radzi sobie z przenoszeniem obciążeń. Z czasem może dojść do zwężenia szpary stawowej, powstawania narośli kostnych, przebudowy kości oraz ograniczenia ruchomości.
Choroba zwykle rozwija się przez wiele lat. Jej nasilenie nie zawsze postępuje równomiernie. Pacjent może przez dłuższy czas funkcjonować dobrze, a następnie doświadczyć okresowego zaostrzenia bólu.
Warto również pamiętać, że wygląd biodra w badaniu obrazowym nie zawsze odpowiada intensywności dolegliwości. U jednej osoby duże zmiany mogą powodować umiarkowany ból, podczas gdy u innej niewielkie zmiany znacznie utrudniają codzienne funkcjonowanie.
Pierwszym objawem koksartrozy nie zawsze jest silny ból. Często znacznie wcześniej pojawia się stopniowe ograniczenie ruchomości biodra. Pacjent może zauważyć, że trudniej mu założyć skarpetkę, zawiązać buty, usiąść na kanapie albo swobodnie skrzyżować nogi.
Do typowych objawów koksartrozy należą:
Charakterystyczne jest zwłaszcza ograniczenie rotacji wewnętrznej biodra. Pacjent może mieć trudność z ustawieniem kolana do środka, a taki ruch podczas badania często wywołuje ból w pachwinie.
W początkowym okresie dolegliwości zazwyczaj ustępują po odpoczynku. Wraz z postępem choroby mogą pojawiać się szybciej, utrzymywać dłużej, a w zaawansowanym stadium występować również w spoczynku i w nocy.
Koksartroza najczęściej powoduje głęboki ból w pachwinie, ale dolegliwości mogą być odczuwane również w pośladku, bocznej części biodra, przedniej części uda, a nawet w kolanie. Z tego powodu pacjent nie zawsze od razu łączy ból z chorobą stawu biodrowego.
Ból pochodzący z biodra może promieniować w dół przedniej lub przyśrodkowej powierzchni uda. U części osób kończy się w okolicy kolana, dlatego zdarza się, że pacjent przez dłuższy czas szuka przyczyny dolegliwości właśnie w stawie kolanowym.
Ból w pachwinie jest szczególnie charakterystyczny dla problemu znajdującego się wewnątrz stawu. Może nasilać się podczas chodzenia, wstawania z niskiego krzesła, wsiadania do auta, zakładania nogi na nogę oraz obracania stopy i kolana.
Ból zlokalizowany wyłącznie po bocznej stronie biodra, nasilający się podczas leżenia na chorym boku, częściej pochodzi z okolicy krętarza większego, ścięgien mięśni pośladkowych lub kaletki. Nie wyklucza to współistnienia koksartrozy, ale wymaga dokładnego różnicowania.
Dolegliwości rozpoczynające się w dolnej części pleców i schodzące wzdłuż nogi, zwłaszcza jeśli towarzyszy im drętwienie albo mrowienie, mogą natomiast pochodzić z kręgosłupa.
Koksartroza rozwija się od niewielkich zmian chrząstki i okresowych dolegliwości aż do znacznego zwężenia stawu, deformacji kości i stałego ograniczenia ruchu. Etap choroby ocenia się na podstawie objawów, sprawności pacjenta, badania klinicznego oraz badań obrazowych.
We wczesnej koksartrozie ból może pojawiać się tylko po dłuższym spacerze, treningu lub przeciążeniu. Ruchomość jest jeszcze stosunkowo dobra, chociaż rotacja biodra może być już nieznacznie ograniczona.
W stadium umiarkowanym ból występuje częściej i zaczyna wpływać na codzienne czynności. Pacjentowi trudniej założyć buty, wejść po schodach, wstać z niskiego fotela lub przejść dłuższy dystans bez odpoczynku.
Zaawansowana koksartroza może powodować ból także w spoczynku i w nocy. Ruch biodra staje się wyraźnie ograniczony, pojawia się utykanie, osłabienie mięśni oraz trudność w samodzielnym wykonywaniu podstawowych czynności.
W badaniach naukowych i opisach RTG wykorzystuje się między innymi skalę Kellgrena-Lawrence’a od 0 do 4. Uwzględnia ona obecność osteofitów, zwężenie szpary stawowej oraz przebudowę kości. Stopień radiologiczny nie powinien jednak samodzielnie decydować o leczeniu, bo równie ważne jest to, jak pacjent funkcjonuje i jak silny odczuwa ból.
Koksartroza najczęściej nie ma jednej przyczyny. Powstaje w wyniku współdziałania wieku, budowy stawu, przebytych urazów, obciążeń oraz predyspozycji biologicznych. U części pacjentów nie udaje się wskazać jednego konkretnego czynnika, który rozpoczął chorobę.
Ryzyko rozwoju koksartrozy mogą zwiększać:
Istotne znaczenie mogą mieć także nieprawidłowości budowy biodra. W dysplazji panewka jest zbyt płytka i nie zapewnia prawidłowego podparcia głowie kości udowej. W konflikcie udowo-panewkowym elementy stawu zderzają się podczas ruchu, co przez lata może uszkadzać obrąbek i chrząstkę.
Uraz biodra nie musi od razu powodować zwyrodnienia. Jego konsekwencje mogą ujawnić się dopiero po wielu latach, zwłaszcza jeśli doszło do uszkodzenia chrząstki, zmiany kształtu stawu lub zaburzenia sposobu obciążania nogi.
Siedzący tryb życia sam w sobie nie jest jedyną ani najczęstszą bezpośrednią przyczyną koksartrozy. Może jednak pośrednio pogarszać sprawność biodra, ponieważ sprzyja osłabieniu mięśni, ograniczeniu ruchomości, wzrostowi masy ciała i gorszej tolerancji na aktywność.
Długotrwałe siedzenie często powoduje uczucie sztywności po wstaniu. Nie oznacza to jednak, że podczas siedzenia chrząstka automatycznie „ściera się” lub że każda osoba pracująca przy biurku zachoruje na koksartrozę.
Problem pojawia się częściej wtedy, gdy siedzącemu trybowi życia towarzyszy brak regularnego ruchu, osłabienie mięśni, nadmierna masa ciała albo istniejąca już nieprawidłowa budowa biodra.
Z drugiej strony również nadmierne obciążenia mogą zwiększać ryzyko choroby. Wieloletnie dźwiganie, ciężka praca fizyczna, powtarzające się urazy czy intensywny sport mogą wpływać na staw równie niekorzystnie.
Najlepszym rozwiązaniem nie jest więc całkowite oszczędzanie biodra, lecz regularna aktywność dopasowana do możliwości pacjenta. Ruch powinien podtrzymywać siłę i sprawność bez ciągłego prowokowania silnego bólu.
Rozpoznanie koksartrozy opiera się przede wszystkim na charakterze bólu, ograniczeniu ruchomości i badaniu stawu biodrowego. Zdjęcie RTG często pomaga potwierdzić zaawansowanie zmian, ale nie powinno być oceniane w oderwaniu od objawów pacjenta.
Podczas diagnostyki lekarz zazwyczaj:
U osoby po 45. roku życia, która odczuwa ból nasilający się podczas aktywności oraz nie ma długotrwałej porannej sztywności, rozpoznanie choroby zwyrodnieniowej może być w wielu przypadkach postawione klinicznie. Badanie obrazowe jest szczególnie ważne wtedy, gdy objawy są nietypowe, szybko narastają albo rozważa się leczenie zabiegowe.
W uzasadnionych przypadkach lekarz może wykonać tzw. blokadę diagnostyczną ze środkiem znieczulającym. Jeżeli po precyzyjnym podaniu preparatu do stawu typowy ból wyraźnie się zmniejsza, przemawia to za jego wewnątrzstawowym pochodzeniem.
Podstawowym badaniem obrazowym przy podejrzeniu koksartrozy jest zazwyczaj RTG, ponieważ dobrze pokazuje zwężenie szpary stawowej, osteofity i zmiany w kości. Rezonans magnetyczny oraz USG mają inne zastosowanie i nie są potrzebne każdemu pacjentowi.
Oznacza zmniejszenie przestrzeni widocznej pomiędzy głową kości udowej a panewką. Jest to pośredni obraz utraty chrząstki, której na zwykłym RTG bezpośrednio nie widać.
To narośla kostne tworzące się na krawędziach stawu. Są jednym z charakterystycznych elementów choroby zwyrodnieniowej.
Oznacza zagęszczenie kości znajdującej się pod powierzchnią stawową. Powstaje ona w odpowiedzi na zmienione obciążenia.
To niewielkie przestrzenie tworzące się w kości w przebiegu zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych.
Rezonans magnetyczny pozwala dokładniej ocenić chrząstkę, obrąbek stawowy, kość, błonę maziową i otaczające tkanki. Zleca się go między innymi wtedy, gdy objawy nie odpowiadają wynikowi RTG, podejrzewa się martwicę głowy kości udowej, uszkodzenie obrąbka lub inną przyczynę bólu.
USG nie zastępuje RTG w ocenie stopnia koksartrozy. Może natomiast pokazać płyn w stawie, zmiany w ścięgnach i kaletkach, a przede wszystkim umożliwia bezpieczne i precyzyjne wykonywanie iniekcji oraz zabiegów w okolicy biodra.
Koksartrozę można pomylić z chorobami kręgosłupa, zespołem bólowym krętarza większego, uszkodzeniem obrąbka, konfliktem udowo-panewkowym i przeciążeniem mięśni. Samo określenie „ból biodra” nie wskazuje więc jeszcze, która struktura jest źródłem problemu.
Ból po bocznej stronie biodra, nasilający się podczas leżenia na tym boku i ucisku, częściej wiąże się ze ścięgnami mięśni pośladkowych lub kaletką krętarzową. Przy koksartrozie ból jest zazwyczaj głębszy i częściej lokalizuje się w pachwinie.
Ból pośladka może pochodzić zarówno z biodra, jak i z kręgosłupa albo stawu krzyżowo-biodrowego. Jeżeli schodzi w dół nogi i towarzyszy mu drętwienie, mrowienie albo osłabienie mięśni, trzeba ocenić również struktury nerwowe.
U młodszych i aktywnych osób ból w pachwinie może być związany z konfliktem udowo-panewkowym albo uszkodzeniem obrąbka. Dolegliwości nasilają się wtedy często przy głębokim zgięciu, przysiadzie, obracaniu biodra lub długim siedzeniu.
W diagnostyce należy uwzględnić również martwicę głowy kości udowej, złamanie przeciążeniowe, przepuklinę pachwinową oraz choroby zapalne stawów. Dlatego leczenia nie powinno się rozpoczynać wyłącznie na podstawie miejsca bólu.
Leczenie koksartrozy dobiera się do nasilenia bólu, ograniczenia sprawności, wieku, innych chorób oraz oczekiwań pacjenta. Podstawą jest utrzymanie możliwie dobrej funkcji stawu, a leki, iniekcje i zabiegi powinny ułatwiać ruch, a nie całkowicie go zastępować.
Leczenie może obejmować:
Ćwiczenia powinny poprawiać siłę mięśni pośladkowych, tułowia i kończyny dolnej, podtrzymywać zakres ruchu oraz zwiększać tolerancję chodzenia. Program należy dostosować do aktualnego stadium choroby (ćwiczenia odpowiednie dla jednego pacjenta mogą być zbyt trudne dla innego).
Nie trzeba całkowicie unikać ruchu z powodu niewielkiego dyskomfortu. Program wymaga jednak zmiany, jeżeli każde ćwiczenie powoduje silne zaostrzenie utrzymujące się przez wiele godzin lub dni.
Fizjoterapia ma dobre podstawy naukowe szczególnie w łagodnej i umiarkowanej objawowej koksartrozie. Jej celem nie jest odtworzenie chrząstki, lecz poprawa funkcji i zmniejszenie bólu.
U osób z nadmierną masą ciała jej stopniowa redukcja może ograniczyć obciążenie stawów i ułatwić aktywność. Nie oznacza to, że nadwaga jest jedyną przyczyną choroby albo że pacjent z prawidłową masą ciała nie może zachorować.
Warto również podzielić długie zadania na krótsze etapy, częściej zmieniać pozycję i przeplatać obciążenie odpoczynkiem. Całkowite zaprzestanie aktywności zwykle prowadzi do dalszego osłabienia.
Leki mogą zmniejszyć ból i pomóc pacjentowi wrócić do aktywności, ale nie odbudowują chrząstki. Niesteroidowe leki przeciwzapalne powinny być stosowane po uwzględnieniu chorób żołądka, nerek, układu krążenia oraz innych przyjmowanych preparatów.
Nie należy przyjmować ich długotrwale bez konsultacji. Rodzaj, dawkę i czas leczenia powinien określić lekarz.
Iniekcje dostawowe powinny być wykonywane pod kontrolą obrazowania, ponieważ staw biodrowy jest położony głęboko i znajduje się w sąsiedztwie ważnych naczyń i nerwów.
Iniekcja kortykosteroidowa może u części pacjentów krótkotrwale zmniejszyć ból i poprawić funkcjonowanie. Nie jest jednak rozwiązaniem przeznaczonym do częstego powtarzania, a przed zabiegiem należy omówić możliwe korzyści oraz ryzyko.
Dowody dotyczące innych iniekcji w chorobie zwyrodnieniowej biodra nadal są mniej jednoznaczne niż w przypadku niektórych innych zastosowań. Dlatego kwalifikujemy pacjentów indywidualnie i nie przedstawiamy kwasu hialuronowego czy PRP jako metody gwarantującej odbudowę zniszczonego stawu.
U części osób z przewlekłym bólem można rozważyć zabieg na czuciowych gałęziach nerwów przewodzących sygnały bólowe z biodra. Przed właściwą procedurą zawsze wykonujemy blokadę diagnostyczną, która pozwala ocenić, czy czasowe ograniczenie przewodzenia z wybranej okolicy zmniejsza typowe dolegliwości.
Do tej grupy metod należy kriolezja. Kriolezja biodra polega na zamrożeniu wybranych nerwów czuciowych odpowiedzialnych za przewodzenie bólu.
Lekarz wprowadza cienką sondę w okolice nerwu, kontrolując jej położenie na ekranie USG. Końcówka sondy osiąga temperaturę około -70°C i tworzy niewielką, kontrolowaną strefę zamrożenia.
Kriolezja eliminuje ból, ale nie odbudowuje chrząstki i nie cofa choroby zwyrodnieniowej. Okres poprawy należy wykorzystać na rehabilitację i odbudowę sprawności.
Koksartrozy nie można obecnie całkowicie cofnąć ani przywrócić zniszczonego stawu biodrowego do pierwotnego stanu. Można jednak skutecznie ograniczać objawy, utrzymywać ruchomość i przez długi czas zachowywać samodzielność.
Nie istnieje lek, suplement, zastrzyk ani zestaw ćwiczeń, który odbudowuje rozlegle zniszczoną chrząstkę w biodrze. Preparaty reklamowane jako „regenerujące stawy” nie powinny być traktowane jako metoda odwracająca chorobę.
Nie oznacza to jednak, że leczenie jest bezcelowe. Pacjent może uzyskać znaczną poprawę bólu oraz sprawności nawet wtedy, gdy zmiany widoczne na RTG pozostają bez zmian.
Realnym celem leczenia jest:
Nie u każdego pacjenta uda się uniknąć endoprotezy. Odsuwanie zabiegu ma sens tylko wtedy, gdy stosowane metody rzeczywiście zapewniają odpowiednią sprawność i nie przedłużają niepotrzebnie decyzji o operacji.
Endoprotezę biodra rozważa się wtedy, gdy zaawansowana koksartroza powoduje silny ból i poważnie ogranicza życie pomimo odpowiednio prowadzonego leczenia zachowawczego. Samo stwierdzenie zwężenia szpary stawowej lub osteofitów na RTG nie jest jeszcze automatycznym wskazaniem do operacji.
Za konsultacją w kierunku endoprotezy mogą przemawiać ból spoczynkowy i nocny, znaczne ograniczenie chodzenia, trudność z podstawową samoobsługą oraz brak wystarczającej poprawy po rehabilitacji i leczeniu przeciwbólowym.
Nie ma jednej granicy wieku, po której należy wykonać operację. Decyzja zależy od stopnia dolegliwości, stanu ogólnego, oczekiwań pacjenta, poziomu aktywności oraz ryzyka związanego z zabiegiem.
| Leczenie objawowe i kriolezja | Endoproteza biodra | |
|---|---|---|
| Główny cel | zmniejszenie bólu i poprawa funkcjonowania | zastąpienie zniszczonych powierzchni stawu |
| Wpływ na zwyrodnienie | nie usuwa zmian strukturalnych | zastępuje zmieniony staw implantem |
| Rodzaj procedury | zabieg przezskórny | duża operacja ortopedyczna |
| Znieczulenie | miejscowe | najczęściej przewodowe lub ogólne |
| Pobyt w szpitalu | nie jest potrzebny | jest wymagany |
| Charakter efektu | czasowy i indywidualny | długoterminowa zmiana strukturalna |
| Możliwość powtórzenia | zabieg można powtórzyć | wymiana implantu to operacja rewizyjna |
Kriolezja i endoproteza nie są więc dwiema wersjami tego samego leczenia. Kriolezja ogranicza przekazywanie bólu, natomiast endoproteza zastępuje uszkodzony staw.
Sprawdź dostępne metody: Cennik CRS
Nie należy za wszelką cenę odkładać dobrze uzasadnionej operacji. Jeśli pacjent nie może spać, chodzić ani samodzielnie funkcjonować, a metody nieoperacyjne nie przynoszą poprawy, endoproteza może być najskuteczniejszym rozwiązaniem.
W CRS Clinic leczenie rozpoczynamy od ustalenia, czy ból rzeczywiście pochodzi ze stawu biodrowego i jak zaawansowana jest choroba. Następnie dobieramy postępowanie do obrazu klinicznego, dotychczasowego leczenia i celu pacjenta - od poprawy ruchomości po ograniczenie przewlekłego bólu.
Ścieżka postępowania może obejmować:
Kriolezja polega na kontrolowanym schłodzeniu czuciowych gałęzi nerwowych przewodzących ból z okolicy stawu biodrowego. Zabieg wykonujemy przezskórnie, w znieczuleniu miejscowym i pod kontrolą USG.
Przed kwalifikacją lekarz ocenia, czy dolegliwości rzeczywiście pochodzą z biodra. Niezbędna jest blokada diagnostyczna, po której wyraźne zmniejszenie bólu u pacjenta, zwiększa prawdopodobieństwo uzyskania zamierzonego efektu zabiegu kriolezji.
Kriolezja nie odbudowuje chrząstki i nie zastępuje endoprotezy. Może jednak ograniczyć ból na tyle, aby pacjent swobodniej chodził, lepiej spał i mógł skuteczniej uczestniczyć w fizjoterapii.
W naszej praktyce u odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów istotną redukcję bólu uzyskujemy u około 90% leczonych osób, a efekt utrzymuje się średnio około 12 miesięcy. Są to dane z praktyki CRS Clinic, a nie gwarancja efektu u konkretnego pacjenta. Wynik zależy między innymi od źródła bólu, zaawansowania choroby, odpowiedzi na blokadę diagnostyczną i współistniejących problemów układu ruchu.
CRS Clinic nie wykonuje operacji wszczepienia endoprotezy biodra. Jeżeli z badania wynika, że dalsze odsuwanie zabiegu nie jest korzystne, kierujemy pacjenta do odpowiedniego ośrodka ortopedii operacyjnej.
Poniżej odpowiadamy na najczęstsze pytania dotyczące objawów, przyczyn i leczenia koksartrozy. Ostateczne rozpoznanie oraz wybór terapii wymagają jednak badania pacjenta, ponieważ podobny ból może pochodzić również z kręgosłupa, ścięgien lub innych struktur biodra.
Tak. Koksartroza, coxartroza oraz choroba zwyrodnieniowa stawu biodrowego to określenia tego samego schorzenia.
Koksartroza często zaczyna się od sztywności i dyskretnego ograniczenia ruchu. Pacjent zauważa trudność z założeniem skarpetki, skrzyżowaniem nóg lub wykonaniem pełnego przysiadu, a ból w pachwinie może dołączyć później.
Najbardziej charakterystyczny jest głęboki ból w pachwinie. Może również promieniować do przedniej części uda, pośladka lub kolana.
W początkowym stadium ból pojawia się głównie podczas aktywności. Dolegliwości nocne i spoczynkowe częściej występują przy bardziej zaawansowanej chorobie, ale zawsze należy ocenić również inne możliwe źródła bólu.
Tak. Problemy w odcinku lędźwiowym mogą powodować ból pośladka, biodra i nogi. Drętwienie, mrowienie, osłabienie mięśni lub ból schodzący poniżej kolana częściej wskazują na udział struktur nerwowych.
Tak, o ile dystans i tempo są dopasowane do możliwości pacjenta. Regularny ruch pomaga utrzymywać siłę i sprawność, ale nie należy stale chodzić przez silny ból ani ignorować długiego zaostrzenia po wysiłku.
Rower może być dobrze tolerowaną formą aktywności, ponieważ pozwala ćwiczyć przy mniejszym obciążeniu stawu. Przy znacznym ograniczeniu zgięcia biodra pozycja na rowerze może jednak nasilać ból i wymagać zmiany ustawienia siodełka lub wyboru innej aktywności.
Nie istnieje jedna lista zakazanych ruchów dla wszystkich pacjentów. Najczęściej ogranicza się czynności regularnie wywołujące silny ból, szczególnie głębokie przysiady, gwałtowne skręty i długotrwałe obciążenie, a następnie stopniowo odbudowuje tolerancję ruchu.
Tempo choroby jest indywidualne. U części osób zmiany postępują bardzo wolno i przez wiele lat pozostają stabilne, natomiast u innych objawy narastają szybciej.
Nie. Dostępne iniekcje mogą u części pacjentów zmniejszać ból lub stan zapalny, ale nie odbudowują całego zużytego stawu i nie cofają zaawansowanej koksartrozy.
Nie. Wielu pacjentów przez długi czas zachowuje dobrą sprawność dzięki aktywności, fizjoterapii, leczeniu przeciwbólowemu i odpowiedniej modyfikacji obciążeń.
Operacji nie warto bez końca odwlekać, gdy ból jest silny również w spoczynku, pacjent nie może spać ani samodzielnie funkcjonować, a odpowiednio prowadzone leczenie zachowawcze nie zapewnia poprawy. Decyzję podejmuje się wspólnie z ortopedą operującym po ocenie korzyści i ryzyka.
Kriolezja może zmniejszyć ból i pomóc odsunąć operację u odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów, ale nie wymienia ani nie naprawia uszkodzonego stawu. Przy bardzo zaawansowanej koksartrozie i dużej niesprawności endoproteza może pozostać najlepszym leczeniem.
W CRS Clinic prowadzi konsultacje ortopedyczne połączone z diagnostyką ultrasonograficzną (USG) oraz leczeniem małoinwazyjnym w zakresie schorzeń takich jak:
W swojej pracy wykorzystuje zabiegi sonochirurgiczne, czyli małoinwazyjne procedury wykonywane pod kontrolą USG, które stanowią skuteczną alternatywę dla leczenia operacyjnego. Zajmuje się również wykonywaniem iniekcji dostawowych i okołostawowych (m.in. kwas hialuronowy, osocze bogatopłytkowe PRP) wspomagających proces regeneracji tkanek i odbudowy stawów.
Od ponad pięciu lat pracuje w Oddziale Urazowo-Ortopedycznym Szpitala Praskiego w Warszawie, gdzie zdobywa doświadczenie w diagnostyce oraz leczeniu chorób i urazów stawów — w tym stawu kolanowego, biodrowego, barkowego, łokciowego oraz nadgarstkowego. W ramach praktyki szpitalnej wykonuje również zabiegi operacyjne, co pozwala mu kompleksowo kwalifikować pacjentów zarówno do leczenia zachowawczego, jak i operacyjnego.
Szczególnym obszarem jego zainteresowań jest chirurgia kończyny górnej, zwłaszcza leczenie urazów i schorzeń obręczy barkowej. Specjalizuje się w małoinwazyjnych procedurach artroskopowych oraz w protezoplastyce stawu łopatkowo-ramiennego.
Stale rozwija swoje kompetencje zawodowe, uczestnicząc w licznych szkoleniach i konferencjach międzynarodowych — m.in. we Francji, Turcji, Grecji, Niemczech i Austrii. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Barku i Łokcia oraz Polskiego Towarzystwa Artroskopowego.
Konsultuje pacjentów w języku angielskim i hiszpańskim.
Ukończone kursy i szkolenia:
Kurs kadawerowy - protezoplastyka stawu ramiennego (2022, 2023, 2024)
Kurs Ultrasonografii narządu ruchu (2022)
Kurs Iniekcji Dostawowych pod kontrolą USG (2022)
Kursy artroskopii kończyny górnej (2023, 2024)
Berlin International Shoulder Course (2021, 2023, 2025)
Ocena MRI stawu ramiennego i kolanowego (2022, 2024)
Kurs chirurgii ręki oraz chirurgii rekonstrukcyjnej (2025)
Zajmuje się zarówno operacyjnym jak i zachowawczym leczeniem urazów, schorzeń i przeciążeń w obrębie stawów kończyny dolnej i górnej.
Szczególnym obszarem zainteresowania i rozwijania specjalistycznej praktyki jest leczenie zachowawcze poprzez zastosowanie tzw. sonochirurgii - wykonywania mało inwazyjnych zabiegów pod kontrolą ultrasonografu (USG). Zabiegi sonochirurgiczne mogą być alternatywą dla zabiegu operacyjnego lub skuteczną metodą obniżania dyskomfortu i poziomu bólu np. w trakcie leczenia choroby zwyrodnieniowej.
W razie potrzeby, już w trakcie pierwszej konsultacji, przeprowadza zabiegi sonochirurgiczne u pacjentów z następującymi schorzeniami:
Państwowy Egzamin Specjalizacyjny zdał z jednym z najwyższych wyników w Polsce. Stale podnosi swoje kwalifikacje w ramach szkoleń, kursów i staży. Uczestnik licznych kursów zawodowych m.in. z ultrasonografii narządu ruchu, leczenia schorzeń stawu kolanowego, biodrowego, ręki, nadgarstka, stawu łokciowego.
Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Chirurgii Ręki oraz zasłużonym Honorowym Dawcą Krwi.
Doświadczony ortopeda wykonujący skomplikowane operacje w obrębie kończyny dolnej i górnej. Wykorzystuje swoje wieloletnie doświadczenie w diagnostyce ultrasonograficznej do nieoperacyjnego leczenia tkanek i stawów poprzez zabiegi sonochirurgiczne. Pod kontrolą ultrasonografu (USG) wykonuje:
Przeprowadza procedury sonochirurgiczne w obrębie kręgosłupa:
Na stałe współpracuje z zawodnikami i klubami zrzeszonymi w Federacji KSW oraz UFC (Ultimate Fighting Championship).
Ordynator Oddziału Urazowo-Ortopedycznego Szpitala Powiatowego im. M.Skłodowskiej- Curie w Ostrowi Mazowieckiej. Absolwent Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach. W 2005 roku uzyskał stopień doktora nauk medycznych, a w 2006 r. stopień specjalisty z zakresu ortopedii i traumatologii.
Odbył liczne kursy i szkolenia w zakresie ortopedii oraz traumatologii. Wykonuje konsultacje ortopedyczne połączone z diagnostyką USG narządu ruchu – umiejętności potwierdzone certyfikatem Roztoczańskiej Szkoły Ultrasonografii.
Jestem zachwycona CRS Clinic.
Na konsultację przyjechałam z Katowic pociągiem . Ale warto było. Pan dr Mateusz Wybraniec jest lekarzem uważnym, dokładnym, cierpliwym, empatycznym, uśmiechniętym- ma cechy , które niestety nie często zdarzają w gabinetach lekarskich. Jego opinia była wyważona- przeanalizował bardzo dokładnie dokumentację, którą zabrałam ze sobą… a było tego sporo☺️Ani przez chwilę nie czułam pośpiechu z Jego strony. Zbadał mnie bardzo dokładnie z uważnością i spokojnie przedstawił mi swoją opinię. Bardzo jestem Wdzięczna za sposób w jaki mnie przyjął i czas, który mi poświęcił. Mocno polecam Wszystkim ,którzy potrzebują pomocy tego Profesjonalnego ale też Oddanego Lekarza ?
Bardzo dziękuję Panie Doktorze.
Maria Szkaradek
Dr Mateusz Wybranec to ortopeda z powołania. Już na pierwszej wizycie wzbudził moje zaufanie – dokładnie mnie zbadał, szczegółowo omówił diagnozę i spokojnie wytłumaczył kolejne kroki leczenia. Czułam, że jestem w dobrych rękach. Był cierpliwy, rzeczowy, a przy tym bardzo życzliwy. Serdecznie polecam wszystkim, którzy szukają dobrego specjalisty z ludzkim podejściem.?
Fachowo, miło, bez czekania w kolejce.
Dr Sikora wszystko dokładnie objaśnia co, jak i dlaczego. Więcej takich lekarzy i klinik.
Polecam.
Bardzo dziękuję za wizytę u Pana doktora Aleksandra Sikory. Uzyskałam rzeczową informację o planie dalszego leczenia, zabieg wstrzyknięcia kwasu hialuronowego Pan doktór wykonał bardzo sprawnie i bezboleśnie. Oby więcej było takich specjalistów. Zdecydowanie polecam tego lekarza.
Po wielu miesiącach bólu nareszcie mogę funkcjonować.
Byłam wczoraj u dr Mateusza Wybrańca, który z wielką cierpliwością i empatią wysłuchał mnie. Zaproponował zabieg, ale nie dawał złudzeń, że to zlikwiduje dolegliwość, ale może ograniczyć ból. Operacja za kilka miesięcy, ale mogę normalnie poruszać się i pracować, bez środków przeciwbólowych.
DOKTORZE - WIELKIE DZIĘKI
Blanka Popowska
